In 2010 had de Europese Unie de meest dynamische en competitieve economie van de wereld moeten zijn. Dat was althans de doelstelling die de EU-lidstaten zichzelf in 2000 oplegden in de zogenaamde ‘Lissabon-strategie’. Tien jaar later is duidelijk dat dit doel bij lange na niet is gehaald. Dat de lidstaten niet op koers lagen, werd overigens al halverwege, in 2005, geconcludeerd. Maar ook de beleidsaanpassing die daarop volgde, bracht niet het gewenste succes. Er zijn nog steeds grote verschillen tussen de lidstaten in economische groei, hoogte van investeringen en mate van

hervormingen. Daarmee loopt Europa als geheel het gerede risico de mondiale concurrentieslag met andere economische machtsblokken te verliezen.

Tijdens de ergste economische crisis sinds jaren presenteerde de Europese Commissie afgelopen maart de opvolger van de Lissabon-strategie, onder

de titel ‘Europa 2020’. Ook de nieuwe Europese economische strategie heeft een looptijd van 10 jaar en is gericht op het creëren van meer groei en werkgelegenheid. Ditmaal is echter gekozen voor een beperkt aantal doelstellingen, en met een centrale plaats voor ‘groene groei’ en sociaal beleid. Ook de aansturing van de strategie is verbeterd. Dit nummer van idee bekijkt wat Nederland en de rest van de Europese Unie moeten doen om ‘Europa 2020’ tot een succes te maken. Wat is de kans van slagen en hoe kan worden voorkomen dat deze strategie over tien jaar een papieren tijger zal zijn gebleken

Een proefnummer kan worden aangevraagd via: idee@d66.nl. 

Zoek hier  i in het archief.