In zijn weblog in Trouw van 13 mei,vergeleek Hans “Captain Kirk” van Baalen het Europees Parlement met een ruimteschip, ver verwijderd van de gewone mensen. Ik denk dat mijnheer Van Baalen ze ziet vliegen, maar het is wel waar dat veel mensen het idee hebben dat de Europese instellingen worden bevolkt door marsmannetjes, robots, en allerlei andere onwereldlijke wezens. Maar veel mensen die een bezoek brengen aan het Europees Parlement ontdekken tot hun verrassing dat in het Europees Parlement gewone mensen van vlees en bloed, in alle kleuren en maten rondlopen.

Europarlementariërs (en medewerkers) komen uit alle hoeken van de maatschappij. In mijn fractie alleen al zitten veehouders, journalisten, TV nieuwslezers, een dirigent van een orkest, een voormalig soap actrice, juristen, artsen, een patholoog, leraren en professoren, een oud-leger Generaal uit de Balkanoorlogen, een oud VN diplomaat, een rechter/Mafiajager, een manager van multinationals, een ingenieur in de elektrochemie, een mensenrechtenadvocaat, enzovoort. Het Europees Parlement telt ook nog een voormalig autoracer, sportkampioenen, een soap acteur (bekend vanwege de allereerste zoen tussen twee mannen op TV), zangers, de leider van de Parijse studentenopstand van ’68, een Pools-Italiaanse aristocraat waarvan gefluisterd wordt dat hij een KGB spion was (heel spannend verhaal), de uitbater van een vliegtuigdienst, en nog veel meer.

Ze komen overal vandaan. Mensen uit Parijs, Londen, Rome, Berlijn, Maar ook mensen van het platteland, van kleine eiland gemeenschappen, vissersdorpjes, bergdorpjes, uit veraf gelegen, dun bevolkte streken, of mensen uit middelgrote steden.

Al deze mensen hebben een familie, vrienden en een persoonlijke geschiedenis. In mijn 15 jaar in Brussel heb ik al het persoonlijk lief en leed van zoveel Europeanen van dichtbij meegemaakt. Hun grensoverschrijdende liefdes (Deens/Italiaans, Bulgaars/Vlaams, Fins/Grieks, Nederlands/Portugees: ik heb alle mogelijke combinaties van 27 nationaliteiten in mijn vriendenkring) en de Europese kindertjes die daaruit geboren worden. Europarlementariërs met kleine kinderen, worstelend om gezin en werk in Brussel te combineren, of om twee internationale carrières en families te combineren. Mensen met en zonder kinderen, met geadopteerde kinderen, met gezonde kinderen of met zieke kinderen, met verloren kinderen. Mensen die in de gevangenis zaten onder Oost- en Zuid-Europese dictaturen, of wier familieleden werden gedood door separatisten. Collega’s en vrienden die ernstig ziek werden of dood gingen. Collega’s en vrienden in een rolstoel, met een kapotte heup of een zware stotter. Vrienden die een nieuwe baan vonden, of mensen die juist hun baan verloren en maar niet aan de slag konden komen. Homovrienden die, ver uit het zicht van hun familie, uit de kast durfden te komen en in Brussel de liefde vonden. Vrienden en collega’s die worstelen met de zorg voor bejaarde of zieke ouders.

Al die Europeanen in Brussel doen de was, de boodschappen, maaien het gras en wassen de auto op zaterdag, kijken TV met een zak chips op de bank, ruziën (in twee talen) over het buiten zetten van de vuilnisbak, brengen hun kinderen naar school en naar voetbal, maken een praatje met de buren, en staan elke ochtend in de file.

Geloof me Hans, in dat ruimteschip van jou wonen geen marsmannetjes, maar gewone aardse mannen en vrouwen die dezelfde levensvragen hebben als iedereen. Familie, liefde, gezondheid, werk, hun verleden en hun toekomst, en de daagse ditjes en datjes. Om met Luyendijk te spreken: het zijn net mensen!