Dank zij Gordon is er ineens volop aandacht voor de situatie van homo’s in Rusland, en de deplorabele staat van de democratie in het algemeen. Als deelnemer aan de Gay Prides van 2006 en 2007 staan de rellen me op het netvlies gebrand.

Aan het Binnenhof buitelen politici over elkaar heen om steun te betuigen en hun afkeuring uit te spreken over die rare homofobe Russen. Ferme taal is mooi, maar nu ook daden graag. Want ook voor Gordon’s actie en de bijbehorende spotlights was er al veel dat de dames en heren hadden kunnen doen. Ik ben heel blij met hun nieuw verworven inzicht en hoop dat er nu ook snel iets gedaan gaat worden. Ik zou graag helderheid krijgen over de standpunten van CDA en PvdA, want het beeld is – diplomatiek uitgedrukt – niet eenduidig.

Na de rellen van 2006 zei CDA senator René van der Linden (in zijn rol als Voorzitter van de Assemblée van de Raad van Europa, dat eerbiedwaardige mensenrechtenorgaan) dat wij Rusland geen “Westerse liberale waarden moesten opdringen”. Dat is merkwaardig, want je zou zeggen dat Van der Linden op zijn allerminst het recht op vreedzaam demonstreren zou verdedigen, zoals vastgelegd in de conventies van de Raad van Europa!

Het CDA heeft recentelijk ook tegen de Anti-Discriminatie Richtlijn gestemd, met als argument dat Europa zich daar niet mee moet bemoeien. Bovendien heeft het CDA met zijn fractie in het Europees Parlement verwoede pogingen gedaan om elke resolutie of amendement over homorechten te torpederen. Het CDA steunt de kandidatuur van Barroso, die zich vijf jaar lang in alle bochten heeft gewrongen om niets aan de homohaat te doen. Toen hij in de week van de 2006 Moscow Pride een ontmoeting had met Poetin, heeft hij het niet aan de orde gesteld, en drie dagen na de rampzalig verlopen Pride weigerde hij op een bijeenkomst met religieuze leiders om het geweld te veroordelen. Al deze kwesties weerhielden noch de EU, noch Nederland er intussen van om zaken te doen met Poetin. De Italiaanse Christen Democraat Mario Mauro, de mogelijke kandidaat voor het voorzitterschap van het Europees Parlement en rabiaat tegenstander van homorechten, mag ook rekenen op de sympathie van lijsttrekker Wim van der Camp.

Gisteren hoorde ik een CDA Tweede Kamerlid zeggen dat wij de mensen in Oost-Europese landen maar flink moeten gaan opvoeden. Diezelfde CDA Tweede Kamerfractie is echter tegen de Anti-Discriminatie Richtlijn waarmee homo’s in alle EU landen gewoon rechten krijgen!. Wat wil het CDA nu eigenlijk?

Minister Plasterk kwam ook olijk vertellen dat wat hem betreft de NOS zich wel mag terugtrekken uit het Songfestival als de Pride weer eindigt in geweld, en hij zal de kwestie deze week met zijn Russische ambtsgenoot aan de orde stellen. Dat is zeer te waarderen. Toen twee jaar terug zijn ambtsgenoot in Polen een beroepsverbod voor homo’s wilde voorstellen was onze Minister aanmerkelijk minder uitgesproken. Ik zou Minister Plasterk ook willen aanraden zich in het Kabinet hard te maken tegen de Nederlandse steun voor Barroso. En de Tweede Kamerfractie van de PvdA zou ik willen oproepen om hun bezwaar tegen de Anti-Discriminatie Richtlijn te laten varen, zodat we een stap dichterbij Europese wetgeving tegen discriminatie komen.

Het Kabinet moet een prioriteit maken van de hervorming van het Mensenrechtenhof, waar duizenden zaken tegen Rusland geblokkeerd zitten, omdat Rusland weigert mee te werken. 

Tenslotte: de situatie in Oost-Europese EU landen en in Rusland is onvergelijkbaar. In sommige EU landen is er nog steeds een zeer homo-vijandig klimaat, maar in een democratie ontstaat een civil society die haar stem kan laten horen en invloed kan uitoefenen op de politiek. Daardoor wordt vooruitgang geboekt. Daarbij moeten de EU Lidstaten ook aan de Europese regels voldoen, en moet er dus gewoon wetgeving zijn tegen discriminatie. Het verschil met de Oost-Europese EU landen en Rusland is zichtbaar.